milstil

My other (single topic) tumblrs: picturesofgianniagnelli | ralphlipschitz | italianindustrialist

    6 Apr

  1. Hipster shit #5: My Condolences

    Could it be true? Could it be real?

    Beard transplants killed the Hipster

    By John Kass, February 2014, in the Chicago Tribune

    The Hipster is dead

    You must have seen this iconic American type, with his big glasses, scruffy beard and brightly colored skinny pants. But he’s no more.

    He was killed off on the pages of the New York Post the other day.

    His demise occurred in Brooklyn, described by the Post as the official hub of the “lumberjack-meets-roadie hybrid,” and the cause of death was no mystery.

    A beard transplant got him.

    Yes, young men who wanted to look like hipsters but couldn’t grow full beards began asking plastic surgeons to supply the follicles from elsewhere on the body.

    Such a move, even at the modest cost of about $8,500, does not bespeak a lifestyle. It does not bespeak a trend. It speaks of sculpting. And sculpting is the antithesis of the hipster ethos. Hippies died the same way in 1967. The rest was costume.

    R.I.P. (…)

    Read the whole piece here.

    italianindustrialist:

    Princess Caroline of Monaco and Robertino Rossellini in Paris, 1981.

    robertino rossellini princess caroline of monaco 1981 hipster shit beard beards facial hair john kass

     
  2. 5 Oct

  3. Hipster shit #3

    The one-eyed bandit, only Snake Plissken might be able to top this post-1995-prince-Bernhard-with-beard and-eye-injury-look. This third installment (I - II) in the ‘I know I shouldn’t but kinda-I-want-to' a.k.a. 'hipster shit' is a little different, and not only because of the eye patch. But because you can actually wear all this… at the end of this month! Yes, this little prince Bernhard rig - more on the actual clothes right here - might just become my Halloween outfit this year. All ingredients for a great costume, two to be exact, are present: 1) recognizability; Benno was world famous in the Netherlands and 2) theatricality: the look, (especially in the last decade of his life) was highly idiosyncratic: pipe, pepper-and-salt beard, aviator (sun)glasses and of course the signature white dianthus boutonnière. Think Groucho Marx. Start talkin’ with a thick german accent for added hilarity. I must admit I used the Benno-look once before for carnival, but the eye patch gives me the right excuse to do it again. Just wonderin’: should I grow an actual beard or use a fake

    Terug in de tijd, jammer genoeg is er niets te vinden over Benno’s ooglap. 

    De baard van prins Bernhard
    Nederland kreeg prins Bernhard deze week na vier maanden ziekenhuisverblijf te zien in een wat andere gedaante: met baard. Of de prins voortaan zo door het leven zal gaan is echter nog maar de vraag.

    Het is niet de eerste keer dat hij zijn uiterlijk op die manier veranderde. De prins liet een paar keer eerder zijn baard staan, dat was ook tijdens ziekenhuisverblijven. ‘Voor het gemak’, vertelde hij er achteraf over, er aan toevoegend dat hij het bij nader inzicht toch niet bij hem vond passen.

    Vandaar dat het scheermes er toch weer snel aan te pas kwam.

    Ook tijdens safarireizen zag de prins er soms voor een paar weken vanaf het scheermes te gebruiken. Zodra hij terugkeerde naar de bewoonde wereld was hij weer gladjes.

    Bij wijze van grap liet de prins in september 1967 bij de doop van zijn eerste kleinkind zijn snor staan. Dat hield hij daarna nog een paar dagen vol. Toen was de aardigheid eraf. Nederland moet dit keer ook maar afwachten of prins Bernhard dat baardje handhaaft.

    Annette Karimi en Fred Lammers − 23 maart 1995,  Trouw.

    Bij de Baard van Bernhard
    Misschien is het zo gegaan: hij lag in het ziekenhuis, was te ziek om zich te scheren, en ineens had hij een baard….

    'Je moet niet vergeten', bedacht zijn dochter ter plekke, 'dat het een slimme afleidingsmanoeuvre is.' Als papá straks met die mei-herdenkingen weer de straat op zou gaan, zou hij geen last hebben van gezeur over de sporen die het ziekbed had achtergelaten. Nee, de mensen zouden zeggen: 'Hee, krijg nou wat. Bernhard heb een baard'

    Hoe het ook zij, hij heeft lef, de man die op zijn drieëntachtigste nog een baard laat staan (de bestoppelde, smoezelige, ongeschoren bejaarde is van een geheel andere orde, die laat de nek hangen in onverschilligheid). Is die man dan ook nog van prinselijk geslacht, vader van Hare Majesteit de Koningin, èn herstellende van bijna-dood, dan mag hij helemaal een lefgoser heten.

    Om aandacht was hij nooit verlegen en nu vráágt hij er ook nog dubbel en dwars om. Zo neemt hij de gelegenheid te baat om te zeggen: hallo luitjes, hier ben ik dan weer, vernieuwd en wel. Ik mag dan oud en ziek wezen, maar ik kan nog uitstekend voor mezelf zorgen. Kijk, dit is een baard en hij zit er om geen andere reden dan dat ìk heb besloten hem te laten staan.

    Of zou er nog iets anders achter steken? Barba non facit philosophum (een baard alleen maakt nog geen filosoof), het zegt al genoeg over de stereotypering van baarddragers, maar de ene baard is de andere niet. Luc de Visser, grimeur (van Paul Haenen, André van Duin, Het Klokhuis), weet er alles van. Moet een acteur voor professor doorgaan, dan krijgt hij van hem een sikje aangeplakt. Bij bewakers en politieagenten doet een ‘Saddam Hussein-achtige’ snor het goed. Het kenmerk van de natuurvorser, de ‘oen’ met geitewollensokken, is een baard zonder snor (Chriet Titulaer!). Een gemillimeterde gezichtsvacht is macho. En een extreem langharige staat voor wijsheid of een figuur van mythische proporties.

    Die van Bernhard, kort en vol, roemt de grimeur als ‘Hemingway-achtig’. Het is de baard van de de ruige vliegenier, de ontdekkingsreiziger, de avonturier die met een vlot de oceaan opgaat. ‘Het maakt hem jonger, vind ik. Ik zag die foto en dacht: hij is ervan opgeknapt.’

    Vraag een man waarom hij een baard heeft en hij zal iets mompelen in de trant van dat het scheren zo’n gedoe is en dat dit veel gemakkelijker is. Onzin natuurlijk, want het onderhoud van een baard vergt ook wat. En toch wordt ijdelheid nooit als motief genoemd, is de ervaring van Sjaak van der Geest, cultureel antropoloog in Amsterdam. ‘Geen man zegt: zo ben ik mooier. Dat is gemaakte onverschilligheid waar je doorheen moet prikken. Een baard is immers een heel bestudeerde, verzorgde demonstratie van onverzorgdheid.’

    Dat gezichtsbeharing aanzien kan geven of opzien kan baren, is vanzelfsprekend tijd-, cultuur- en persoonsgebonden. Toch vond de antropoloog, voor een artikel in het blad Etnofoor (Baarden, 1988), vijf soorten ‘baardbetekenissen’ die overal opduiken. Zo kan een baard een bewijs zijn van mannelijkheid en seksuele potentie, van ouderdom en wijsheid, van verzet en linkse maatschappijkritiek, van ascese en afkeer van het aardse, en van verwildering en onbeschaafdheid.

    'Die baard van Bernhard vind ik wel leuk', zegt Van der Geest. 'Het heeft iets provocerends. Als zo'n prominent figuur daar op z'n oude dag nog aan begint, dan moet je er iets achter zoeken.'

    Misschien heeft hij iets te verbergen. Zwakheid? Ingevallen wangen? Een bleek gezichtje? Camouflage is vaak het persoonlijke motief, zegt collega-antropoloog Gosewijn van Beek. Maar het is in de antropologie een veel waargenomen verschijnsel dat mensen in een crisissituatie op zoek gaan naar een andere ‘identiteit’.

    Zoals universele rites de passages als geboorte, huwelijk en dood gepaard gaan met uiterlijk vertoon, zo zijn de ‘liminale fases’ die iemand persoonlijk treffen - een scheiding, een nieuwe werkkring of het besef niet eeuwig jong te blijven - vaak aanleiding tot het doorboren van de neus, het aanschaffen van een compleet nieuwe garderobe, of het verven van het haar. ‘Vooral mannen tussen de veertig en vijftig hebben er last van. Komen ze van vakantie terug, hebben ze ineens hun haar geblondeerd en een snor laten staan.’

    Een baard bevordert de elegantie van de man, luidt de stelling van ‘Figaro’ Pasquale, echte barbier van Romeinse origine. ‘Eraf doen ook.’ En prins Bernhard is ‘de meest elegante man van Nederland, een mens van stijl en klasse’. Zijn baard bekomt hem goed, vindt Pasquale; die man staat alles.

    Maar dat de baard in eerste instantie uit nood is geboren, daar is de barbier van overtuigd. Een fatsoenlijke scheercursus zit nog niet in het standaardpakket van de verpleegkundige. En de kappers die èn scheerbekwaam èn bereid zijn tot dienstverlening aan bed, die laten zich lastig opsporen.

    De baard van prins Bernhard is met andere woorden een teken van een maatschappelijk probleem: de teloorgang van de ambachten. Welke kapper kan tegenwoorig nog fatsoenlijk kwasten en met het mes scheren? Nou dan. Maar mocht de prins Pasquale ooit aan zijn baard laten, dan zou hij hem willen bijsnoeien tot zo’n stoere uit een spaghetti-western en metallic laten glanzen.

    Nicoline Baartman - 13 mei 1995, de Volkskrant.

    (Source: campus.thepostonline.nl)

    prince bernhard hipster shit beard facial hair Boutonnière costume 1995 milstil

     
  4. 21 Dec

  5. Een kus zonder snor…

    The unironically worn, soigné mustache, it was acceptable in the eighties. GQ covers from the 1980s. Click to enlarge.

    beard facial hair mustache kevin kline jeremy irons gq 1980s gq covers marcello mastroianni tweed milstil

     
  6. 18 Dec

  7. The Irish Aran turtleneck sweater

    italianindustrialist:

    Cesare Prandelli

    beard facial hair roll neck sweater cesare prandelli milstil

     
  8. 18 Dec

  9. The old skool double breasted blazer. As worn by Antonius von Fürstenberg (no relation to Diana)  4x2 button configuaration, collar gap and too short sleeves add that inimitable old-money-hand-me-down-stingy-chic.

    antonius von fürstenberg beard blazer double breasted facial hair corduroy matilde borromeo borromeo